پارلمان فکری ایران: اپوزیسیون، تغییر رژیم و شورای انتقالی

 

“The Voice of the Iranian People Is Not Being Heard”

 

@hadi_heidari

“The Voice of the Iranian People Is Not Being Heard”

Open Letter: On Ongoing Negotiations and the Exclusion of the Iranian People from Decision-Making Processes

To: Governments, international institutions, and parties engaged in ongoing negotiations and agreements with the Islamic Republic of Iran

We write at a critical moment, as negotiations and diplomatic discussions concerning potential agreements with the Islamic Republic of Iran—including sanctions relief and the unfreezing of blocked assets—once again gain momentum.

Yet once again, the Iranian people—who have borne the highest costs over past decades, particularly in recent months and weeks—remain excluded from decisions concerning their own future.

While regional and international actors pursue their respective strategic interests and calculations, the Iranian people, and particularly Iran’s fragile civil society, are under greater pressure than ever before.

The intensification of the security environment, widespread repression, executions, arrests, internet restrictions, and political closure have further weakened society’s capacity for civic action and democratic change.

Under such circumstances, any economic or political agreement concluded without clear, binding, and verifiable human rights conditions risks not alleviating the suffering of the population, but instead reproducing cycles of repression and instability.

Past experience—particularly following the Iran–Iraq War and previous periods of sanctions relief—has demonstrated that released financial resources do not necessarily improve public welfare, but can instead strengthen military-security structures and expand the influence of unaccountable institutions within the economy and political system.

If governments and international institutions are genuinely committed to sustainable stability, peace, and fundamental human rights principles, any form of economic relief must be explicitly and verifiably conditioned upon the following:

• An immediate halt to executions, with a view toward the abolition of the death penalty
• The immediate and unconditional release of prisoners of conscience and political and civil detainees
• An end to arbitrary detentions and the repression of women and ethnic and religious minorities
• Guaranteed free and stable access to the global internet
• The establishment of independent international oversight mechanisms regarding the allocation and use of released financial resources

The Iranian people are not passive observers in these processes. They are active agents who have articulated their demands for human dignity, equality, and accountability at immense personal cost.

No agreement can be considered sustainable or legitimate if it is built upon the exclusion of the very people who have paid the highest price

"صدای مردم ایران شنیده نمی شود"

          "صدای مردم ایران شنیده نمی شود"

نامه سرگشاده: درباره مذاکرات جاری و حذف مردم ایران از فرآیند تصمیم‌گیری

خطاب به: دولت‌ها، نهادهای بین‌المللی و طرف‌های درگیر در مذاکرات و توافقات جاری با جمهوری اسلامی ایران

ما این نامه را در مقطعی حساس می‌نویسیم؛ در زمانی که مذاکرات و گفتگوها پیرامون توافقات احتمالی با جمهوری اسلامی ایران—از جمله رفع تحریم‌ها و آزادسازی دارایی‌های مسدودشده—بار دیگر شتاب گرفته است.

با این حال، بار دیگر مردم ایران، که بیشترین هزینه را در دهه‌های گذشته و به‌ویژه در ماه‌ها و هفته‌های اخیر پرداخته‌اند، از فرآیند تصمیم‌گیری درباره آینده خود حذف شده‌اند.

در حالی که بازیگران منطقه‌ای و بین‌المللی هر یک اهداف و ملاحظات راهبردی خود را دنبال می‌کنند، مردم و بخصوص َجامعه مدنی شکننده ایران بیش از هر زمان دیگری تحت فشار قرار گرفته است.

 تشدید فضای امنیتی، سرکوب گسترده، اعدام‌ها، بازداشت‌ها، محدود سازی اینترنت و انسداد سیاسی، ظرفیت جامعه برای کنش مدنی و تغییرات دموکراتیک را بیش از پیش تضعیف کرده است.

در چنین شرایطی، هرگونه توافق اقتصادی یا سیاسی که بدون شروط مشخص، الزام‌آور و قابل راستی‌آزمایی حقوق بشری منعقد شود، این خطر را در پی دارد که نه به کاهش رنج مردم، بلکه به بازتولید چرخه‌های سرکوب و بی‌ثباتی بینجامد.

تجربه‌های گذشته، به‌ویژه پس از جنگ ایران و عراق و دوره‌های پیشین رفع تحریم‌ها، نشان داده است که منابع مالی آزادشده لزوماً به بهبود معیشت عمومی منجر نمی‌شود، بلکه می‌تواند به تقویت ساختارهای نظامی-امنیتی و گسترش نفوذ نهادهای غیر پاسخگو در اقتصاد و سیاست بینجامد.

اگر دولت‌ها و نهادهای بین‌المللی واقعاً به ثبات پایدار، صلح و اصول بنیادین حقوق بشر متعهد هستند، هرگونه تسهیل اقتصادی باید به‌طور صریح و قابل راستی‌آزمایی به معیارهای زیر مشروط شود:

• توقف فوری اجرای احکام اعدام، با هدف حرکت به سوی لغو کامل مجازات اعدام

• آزادی فوری و بی‌قید و شرط زندانیان عقیدتی، سیاسی و مدنی

• پایان دادن به بازداشت‌های خودسرانه و سرکوب زنان، اقلیت‌های قومی و مذهبی

• تضمین دسترسی آزاد و پایدار به اینترنت جهانی

• ایجاد سازوکارهای مستقل بین‌المللی برای نظارت بر نحوه تخصیص و مصرف منابع مالی آزاد شده

مردم ایران ناظرانی منفعل در این فرآیندها نیستند. آنان کنشگرانی فعال‌اند که مطالبات خود برای کرامت انسانی، برابری و پاسخگویی را با سنگین‌ترین هزینه‌ها مطرح کرده‌اند.

هیچ توافقی پایدار و مشروع نخواهد بود اگر بر حذف همان مردمی بنا شود که بیشترین هزینه را پرداخته‌اند.

گرافیک: سوگ بی‌پایان ایران! | #هادی_حیدری | طرح جلد تازه‌ترین شماره #مجله_اندیشه_پویا | بهار هزار و چهارصد و پنج @hadi_heidari .
نشانی اینستاگرام اندیشه پویا:
@andishepouya

اعدام نشانۀ توحش. دکتر حسین لاجوردی و مانی

پارلمان فکری ایران: اپوزیسیون؟